Hier geef ik regelmatig updates van het hele School at Sea traject.

Je kunt de Thalassa volgen via Marinetraffic! En de dagelijkse blog geschreven door de leerlingen kun je ook bijhouden op de website van School at Sea.

10 mei 2020

Hey allemaal,

 

Ik ben weer thuis! En daarom schrijf ik vanaf nu weer het nieuws. Heel dankbaar ben ik voor mijn lieve moedertje dat ze via mijn sailmails zulke mooie nieuwtjes heeft geschreven. Want ik heb aan haar te danken dat jullie goed op de hoogte zijn gehouden van mijn avonturen. Helaas zal dit nieuws wel een van de laatste zijn, want jammer genoeg is mijn reis nu ook ten einde en ga ik door met andere dingen. Wat ik nu wil gaan doen? Dat vraag ik mij zelf ook nog af.

Het afscheid verliep niet zonder tranen. Ergens voelde het afscheid goed maar ergens ook vreselijk. Door corona was het afscheid van dit jaar anders dan andere jaren. Normaal worden we verwelkomd door een volle kade, er is een groot feest en iedereen mag even spreken, wie spreken wil. Wij werden opgewacht door een leuk spandoek waar ‘Welkom terug SaSsers <3’ op stond en Monique, met haar hond. Binnen kregen wij ons certificaat, een leuke trui en met het logo van School at Sea en onze naam er op en deed Sam en wie wilde, een kleine speech.

Toen de tijd gekomen was, kwamen de auto’s één voor één om hun eigen kind op te halen. Elke vijf minuten kwam een nieuwe auto, die zich aansloot in de rij. De ouders mochten niet de auto uit. Hup, de spullen in de achterbak, kind naar binnen en weg was je dan. Zie het maar voor je als een speciale variant van de mac drive, waar elke leerling een andere bestelling is.

Voor mij was het heel gek om iedereen op deze manier weg te zien gaan en om dan mijn eigen auto te zien verschijnen na een half jaar. Half tussen de armen van mijn ouders en mijn broer in reden we weg en zijn we zo snel mogelijk gestopt bij het dichtstbijzijnde grasveldje om te gaan picknicken.

Ik ben opperst blij om mijn familietje weer te zien, mijn huis en mijn kat. In de afgelopen drie weken heb ik best veel gedaan. Ik heb een dag gewerkt bij mijn broers werk, we zijn met de familie naar de tandarts geweest in Den Haag en daarna hebben we er meteen een dagje strand van gemaakt en thuis ben ik wezen varen met mijn broer. We waren wel op de motor, niet zeilend. Ook heb ik twee nachten wild gekampeerd en gekookt op het vuur en heb ik al een vriend van School at Sea bezocht in Amsterdam. Ook heb ik al boodschappen gedaan, gekookt, veel gefietst in mijn eentje, films gekeken, gesport en op mijn zusje gepast. Ook ben ik weer begonnen met lessen nemen op school, via teams. Ik ben nu aan het kijken voor welke vakken ik achter of juist voor loop, zodat ik weer kan bijvoegen in de lessen. Laatst had ik een gesprekje met de contactpersoon van school die mij tijdens School at Sea heeft geholpen voor school vanuit Nederland. Gezien mijn cijfers, heeft hij geconcludeerd dat ik goed bezig ben. Ja, hij was tevreden, en ik ook.

Wat ik heb gemerkt is dat ik snel wen aan alles thuis, ook de mensen. Mijn beste vriend uit mijn klas is langsgekomen en de eerste halve minuut was het gek om hem weer te zien maar daarna (dat zei hij ook) leek het alsof het allemaal een illusie was dat we elkaar een half jaar niet hadden gezien. Deze reis ben ik erg ‘verwend’ qua activiteiten en plekken die we hebben bezocht. Hier ken ik alles al en voelt het dus af en toe een beetje saai, maar ik denk dat het corona hier ook een rol in speelt. Door dingen te doen, vind ik afleiding en lijkt het alsof ik het best kan hebben, deze terugkomst, dat ik alles heel lichtjes op mij neem en de reis helemaal achter mij laat. Maar als ik niks te doen heb, denk ik toch enorm terug aan de reis en dan mis ik het met heel mijn hart. Ik denk dan aan alle mooie

gebeurtenissen die ik heb beleefd en ik besef nu pas echt hoe bijzonder deze allemaal waren. Nu besef ik ook hoe gelukkig ik dit halve jaar ben geweest. Soms ben ik helemaal klaar met dit gevoel te ontwijken en zoek ik het juist op, door bijvoorbeeld in mijn eentje te gaan fietsen. Dan denk ik vooral heel veel na en af en toe biggelt er dan ook een traantje.

Ik merk ook dat ik vaak afgeleid ben, bijvoorbeeld aan tafel, bij een gesprek wat ik niet heel boeiend vind. Ja, ik dagdroom best veel deze tijd. “Oh huh, sorry mam…, vroeg je mij wat?” Ik merk dat ik het fijn vind om een doel te hebben in het leven en daar naartoe te werken. Maar op dit moment heb ik niet zo een groot doel voor ogen, waardoor ik mij af en toe ook wel verward en onrustig voel.

Als het mogelijk is, na de corona, ben ik van plan om een avondje te organiseren waarbij iedereen mag komen. Ik zal dan vertellen over de reis en antwoord geven op (hopelijk) veel van jullie vragen en daarbij zullen foto’s en video’s van de reis jullie helpen om een beter beeld te schetsen. Ik regel wat kleine hapjes, maar de volledige informatie volgt als het zo ver is.

Aangezien dit een van de laatste nieuwtjes zijn, wil ik jullie nogmaals bedanken voor het ondersteunen van dit project en wilde ik nog zeggen dat ik vanbinnen helemaal warm wordt door het lezen van jullie reacties en om jullie zo betrokken te zien bij mijn ervaringen. Ook bedankt lieve familie voor alle hulp.

Het is gelukt! Ik heb meegedaan met School at Sea 2019/2020!

 

Heel veel liefs,

 

Antoine

 

Het luxe paasontbijt na de langste oversteek

Dansen! En genieten van het wad

De zonsondergangen op het wad waren één van de mooiste

Het afscheidsfeest met het thema ‘zeilkleding’ (veel anders hadden we ook niet haha)

Het spandoek en de kade bij aankomst in Harlingen

Het vreemde en emotionele afscheid van onze vrienden en het einde van School at Sea

De laatste groepsfoto, Vaar-wel…

 

10 april 2020

Vandaag is een bijzondere dag! De Thalassa is weer in op Nederlandse wateren en aan een oer-hollandse kade! In Harlingen wordt weer stores geladen voor de laatste 10 dagen samen aan boord. Vandaag zijn ze aangemeerd. Wat was ik emotioneel zeg. Opeens kwam het er allemaal uit. Wat een moeder hartje toch allemaal niet kan opkroppen en dat het er nu dan allemaal ook weer uit komt. De kinderen hebben de boot deze laatste week zelf helemaal tot Harlingen gebracht. De bemanning heeft zich er niet mee bemoeid. Antoine is bootsman geweest in de voorlaatste scheepsovername. Hij heeft ervan genoten.

Ze verblijven nog de komende dagen op het schip op de Waddenzee. Ze zullen het programma afronden, alles opruimen en poetsen, iedereen heel erg knuffelen en afscheid nemen. Zich voorbereiden aan het leven thuis, een rare overgang. Voor de ene moeilijker dan voor de ander.

Ze zullen op het wad verblijven tot de 18 april, de dag dat hun SAS reis eindigt. Dan zullen ze het schip verlaten waarin ze 6 maanden lang hebben gewoond, die zo lang hun thuis is geweest. Ze hebben er met elkaar zoveel meegemaakt… Wat zal het gek voor ze zijn weer thuis te zijn… en ik ben zo benieuwd naar alle verhalen van Antoine. Die zullen we beetje bij beetje gaan horen de komende maanden!

 

 

Antoine als bootsman

Ruig weer tijdens de oversteek

 

Eerlijke verdeling van de schaarse goederen

Antoine schreef tijdens de zo lange oversteek vanuit de Bermuda tot aan Nederland:

De stores, dus de variatie aan voedsel raakt steeds meer op. We hebben meer dan genoeg eten tot aan Nederland maar het zijn meer de kleine luxeproducten opgaan zoals bakchocola en suiker.
Twee dagen geleden heb ik enorm hard gelachen want alle WC-rollen die we och hadden werden per persoon uitgedeeld. Iedereen kreeg twee rollen voor de rest van de reis en die moet je echt verdedigen met je leven. Ik had nooit gedacht dat we zo veel zouden geven om WC-rollen. Als voorbeeld dat ze erg waardevol werden is dat we gingen pokeren met WC-rollen. Echt hilarisch. Iedereen die weer een aantal velletjes van zijn WC-rol haalt om hiermee te betalen, ja het was een bijzonder potje poker. Trouwens ik heb winst gemaakt haha. Nu heb ik allemaal losse velletjes in mijn hut liggen.

Na 4 weken weer meeuwen! Land moet niet al te ver meer zijn….

 

 

27 maart 2020

Ik krijg veel vraag naar Antoine deze dagen. Wat zijn jullie toch betrokken, en leven heerlijk mee.

Op 10 maart vertrok de Thalassa vanuit de Bermuda met als bestemming Faial, Azoren. Toen bekend werd dat ze daar niet aan wal zouden mogen gaan vanwege het sluiten van de haven voor buitenlandse schepen, werd besloten in één keer de hele oversteek te maken. De bestemming werd veranderd in Nederland. Dat was natuurlijk even wennen voor de jongeren aan boord. De terugreis zou zo toch korter aanvoelen dan het eerst leek. Maar de uitdaging om zo lang op zee te zijn (de oversteek van de Bermuda’s naar Nederland wordt ingeschat op ongeveer 3 weken) was ook aantrekkelijk. Weer een nieuwe ervaring. Dat betekend ook dat wij geen telefonisch contact meer hebben en Antoine via de sailmail zijn verhalen doet.

Antoine heeft het even wat moeilijker gehad, is zichzelf de laatste tijden meer tegengekomen in zijn minder leuke kanten. Hij vertelt dat hij wel heel erg geniet van het zeilen zelf, nu meer dan ooit. Hij is ook bezig met de terugkomst, krijgt ook weer uit om thuis te zijn af en toe. Dat is ook weer nieuw. Heel veel nieuws is er dus niet ook omdat ze nu al 17 dagen lang een vaste ritme hebben van 2 dagen school 2 dagen wacht.

Het is duidelijk dat ze dus eerder in Nederland zullen aankomen. Dat wil nog niet zeggen dat ze ook eerder thuis zullen zijn al lijkt het er nu wel steeds meer op. Ze varen lekker snel! Maar eenmaal aangekomen zullen ze eerst nog een week of zo nodig hebben voor het afronden, samen op de boot voordat ze echt afscheid zullen nemen van elkaar en van de boot, van een prachtige ervaring.

 

 

17 maart schreef Antoine een mooie blog voor de website van School at Sea:

Vandaag was een dag waarop alles goed verliep, netjes volgens schema. Er is niks ergs gebeurd, er was ook geen spannende brammenrace en er zat niet opeens een dikke tonijn aan onze vislijn. Daar komt ook nog bij dat ik een schooldag had, dus waar moet ik over schrijven?

Omdat het einde in zicht is en Nederland de enige en laatste bestemming is die we nog gaan krijgen, heb ik hieronder wat geschreven over hoe ik bepaalde bestemmingen heb beleefd.

Kaapverdië was het land waarbij ik de meeste verbazing had over het landschap omdat ik het niet zo had verwacht. Omdat de Kaapverden best zuidelijk liggen, had ik verwacht dat het tropisch en groen zou zijn. Echter, het eiland was opgebouwd uit kale, rotsachtige bergen. Bomen waren er nauwelijks. Het was zo droog dat er tekenen waren van woestijnlandschap.

Dominica was voor mij het mooiste land, met uitbundig groene, tropische heuvels. De Dominicaanse sfeer gaf mij een relaxed gevoel op deze reis. Ik denk dat dat merendeels komt door het bezoekje aan de Rastafarigemeenschap, waar we twee dagen lang geen zorgen of stress hadden. De nabijheid van de Rastafari en de ongerepte natuur deed iedereen ontspannen.

San Blas was voor mij het meest fantasierijke gebied. Op weg naar ons survivaleiland leek het alsof je aan het varen was door de foto’s op Wikipedia onder het kopje ‘meest fantasierijke plekken’. Het leek nep, ik had niet verwacht dat zoiets echt bestond…

Bermuda was voor mij het land met de sociaalste en vriendelijkste mensen. Mijn verbazing was groot; iedereen die je tegenkwam keek blij en als je even oogcontact maakte, werd je altijd vriendelijk gegroet en soms heetten ze je zelfs welkom op hun eiland, Bermuda. Ik ben vaak in gesprek geraakt en het initiatief kwam meestal vanuit geïnteresseerde dorpelingen. Bermuda was ook het duurste land.

Nederland is niet per se het land dat ik het meeste mis maar wel het land waar ik de mensen (familie en vrienden) het meeste mis. Deze heimwee had ik aan het begin van de reis niet. Nederland is ook het land waar ik nu het meest benieuwd naar ben; hoe is het dit afgelopen jaar veranderd en hoe zit dat nou met dat coronavirus en zo…

Antoine

 

17 maart 2020

Hier worden we mondiaal verrast door een virus epidemie en op de Thalassa blijven ze lekker doorvaren. Ze zijn nu nog niet voorbij de Azoren maar zullen er langs gaan zeilen zonder te stoppen. De haven is gesloten als voorzorg voor invoer van het virus. En omdat ze genoeg proviand en brandstof aan boord hebben en ook een watermaker hebben, zullen ze in één stuk doorvaren naar Nederland. Het is even wennen voor de jongeren. Geen kadeschildering… Geen Azoren bezoeken. Maar wel een bijzonder lange overtocht, het moeten doen met wat er is, heerlijk door zeilen. Antoine geniet nog steeds, vooral van het zeilen nu. Ik zal een dezer dagen een uitgebreidere nieuwsbrief schrijven. Hieronder wel alvast wat foto’s.

 

cuba

Ruige zee (Bermudadriehoek) en Bermuda, let op de typische witte daken

19 februari 2020

Razeilen… waar is Antoine??

Het nieuws van Antoine is blijven haken met oud en nieuw op Curaçao… wat een pret op oud en nieuw, ze lagen bij een hoge brug waarop een hele vuurwerkshow werd afgestoken. En bij terugkomst naar het schip kwamen ze een bruiloftsfeest tegen waar ze aansloten en heerlijk konden dansen. Wat wordt Antoine blij van zulke onverwachtse cadeautjes! Van Curaçao hebben ze vooral genoten van alle Hollandse zaken die er te vinden waren zoals AH’s en oliebollen maar ook lekker zwemmen en flamingo’s gezien. Een dag hadden ze om zelf in te delen en door het eiland te gaan. Antoine is met een paar vrienden gaan liften om wat verder in het land de schoonheden te bewonderen. Ze hebben ervan genoten van de Blue Bay en van Willemstad. Verder ging het programma door met school.

Hardlopen in Curaçao

En ook kwamen er steeds vaker gezamenlijke overlegjes (middendekjes genoemd) en die werden ook steeds ‘heftiger’. Sinds 20 oktober zijn de jongeren, leraren en bemanning samen en nu is de tijd aangebroken dat men zaken moet bespreken, recht moet trekken, de jeugd wordt aangesproken en getriggerd om actiever deel te nemen aan het welzijn van een ieder op de boot. Het afstemmen van de normen en waarden op het schip… Het zijn nu vooral de kapitein en de onderwijscoördinator die de ‘vervelende’ zaken aankaarten en de middendekjes oproepen. In de hoop dat de jongeren uiteindelijk voor zichzelf gaan opkomen en zaken die ze niet fijn vinden gaan bespreken. Het begin van roering op sociaal vlak, een fase die heel belangrijk is tijdens een dergelijke reis van zes maanden. Er ontstaan zo nieuwe gezamenlijke normen en waarden en als die helder zijn kan iedereen weer ontspannen en fijn samenleven. Maar dit proces duurt nog wel even. Hier begon het alleen even te schuren.

De reis naar Panama was heftiger dan de oversteek van de golf van Biskalje. De golven waren heel hoog en de deining heel lang. Antoine vertelde dat als ze in de dal van de golf waren ze geen zicht meer hadden. Zo hoog waren de golven. En dat een boel zaakjes werden weggespoeld van het achterdek omdat er af en toe een golf onverwachts langs kwam. Antoine: “De zee zag er eng uit maar erg mooi en de spanning vond ik leuk. Om alleen al naar de golven te kijken, daar kreeg ik een dikke grijns van op mijn gezicht.”

Porto Bello (Panama) was nog een cadeautje. Antoine: “Ik ben net wakker geworden in het prachtige decor van Panama. We zitten hier al twee dagen voor anker in de baai van Porto Bello en dit is voor mij de mooiste plek, de mooiste baai, het mooiste land waar ik tot nu toe ben geweest. De baai is U-vormig en alles is groen. Hier en daar zitten er wat huisjes verstopt in het groen, maar bij aankomst, langs de kust leek veel onbewoond. De golven spatten woest en charmant tegen het land van het groene regenwoud. Bij aankomst was het ook nog mysterieus door mist.  Ook de honderden kleine lichtjes zorgen voor een tropisch mysterieuze sfeer. In de baai liggen wrakken van kleine, omgeslagen  bootjes, die prachtig passen bij de natuur op de achtergrond.”

San Blas

Na het inklaren in Porto Bello konden ze naar de San Blas eilanden een uurtje varen naar het zuidoosten. Van deze eilanden komen die typische beelden van een hoopje zand midden in de zee en drie palmbomen met een aangespoeld mannetje erop. Wind, water, zand en palmbomen. Nog net genoeg om je hangmat aan op te hangen. Hier gingen de jongeren ‘survivalen’. Wat ik ervan begreep is dat het vooral even chillen was, af en toe weer wat gaan koken en dan weer chillen. Of in de hangmat of in zee. Antoine heeft met zijn groepje gevist en beet gehad, dus vis op het menu!

 

Na het overleven op de San Blas eilanden zijn ze teruggevaren naar Porto Bello waar  de groep werd verdeeld in kleinere reisgroepjes. De eigen reis begon daar. Met zijn zevenen en een docent vertrokken ze. Ze hadden een week die ze zelf mochten indelen, na een week moesten ze dan in Bocas del Toro zijn. De docent ging mee maar bleef buiten het geregel om. Aan de leerlingen zelf om samen hun reis te bepalen. Ze gingen eerst naar Panama city. En toen liftend en met de bus naar de super golven van de stille oceaan om er te gaan surfen. Antoine was blij met zijn groepje, ze konden het goed samen regelen en samen vinden. Er is echt vakantie gehouden, gereisd en Panama ontdekt zo. In Bocas del Toro werd weer hard aan school gewerkt. Er moest eerst gewacht worden op een paspoort die tijdens de reis kwijt was geraakt en toen op de juiste wind.

De 29ste werd ik met een aantal anderen naar de stuurhut geroepen. Geen stress, het was zeker niks ergs want wij mochten de boodschappen doen! Heujjjj. Deze kans kregen we omdat wij goed liepen met school.

We hebben wat gesjouwd en gezweet maar deze inkopendag was heel relaxed. We mochten de bijboot sturen en aanleggen en daarna gingen we wat drinken en hamburgers eten bij een leuk barretje, ik natuurlijk een lekkere salade met frietjes. Ja en daarna gingen we even uitbuiken bij de pooltafel, we hebben een hilarisch potje gespeeld. Toen even vierduizend dollar pinnen en meteen door naar het kleine vliegveldje om Sander op te halen die om drie uur zou landen. Hij kwam uit Panama-Stad. Meteen toen hij het vliegveld uitstapte begonnen we te juichen en te schreeuwen alsof hij een beroemde persoon was. Je zag van ver dat hij zich schaamde haha. Toen nog even snel naar de supermarkt om meel te kopen en wat lekkers voor onszelf. Ja, kort gezegd was het een suuuuuuper leuke dag.

En toen veren ze een weekje richting Cuba. Weer een totaal andere sfeer. Daar zouden ze weer een weekje met een eigen reis hebben, en natuurlijk weer in een ander groepje ingedeeld. Dat groepje dat is wat Antoine het spannends vindt. Ik geloof dat hij nu weer een fijn groepje heeft. Wat ik zoal hoor van de eigen reis is heerlijk genieten en ze hebben leuke toeristische dingen gedaan: naar de adembenemende vallei Viñales en wandeling te paard (hij had zere billen die avond…), de docent als chauffeur gebruiken van een oeroude huurauto en naar mooie plekken rijden.

Cuba ziet er een beetje vreemd uit vanaf de ankerplek. Best plat, groen en heel veel beige en witte huisjes en koepelvormige kathedralen. Ook veel flats en fabrieken maar Cuba is volgens mij super leuk, want Sam zei dat de leefstijl nog een beetje in de jaren vijftig zit.

Hier is Antoine nu, mazzelaar. Hier is op school de tweede toetsweek ik volle gang, ik denk dat hij komende week eraan zal moeten gaan geloven.

Lonesome coyboy…

Vrijdag 10 januari 2020

Zoek Antoine…

Klaar voor de oversteek! Drie december zijn ze vertrokken uit de Kaapverdische Eilanden en 18 december in de nacht kwamen ze in Dominica aan. Het leven aan boord ging tijdens de grote oversteek zijn gangetje. Twee dagen school afgewisseld met twee dagen wacht. We hoorden vooral van het jongensprobleem dat ontstond omdat er een jongen staand plaste wat ten strengst is verboden. Omdat die jongen zichzelf niet kenbaar maakte moesten alle jongens 5 keer per dag alle wc’s poetsen en hadden ze geen recht meer op de film-avond op zaterdag. Verder had Antoine de praktijkopdracht over vissen afgerond wat voor hem een pak van het hart was omdat hij niet goed tegen het “open rijgen van lijfjes” kan.

Maar toen begon het spannendere gedeelde. De eerste scheepsovername kwam zicht! De bemanning begon veel serieuzer alles uit te leggen tijdens het wachtlopen, het werd menens. Tijdens School at Sea zijn er meerdere keren dat de scholieren met zijn allen het schip bemannen zonder bemoeienis van de volwassenen. De eerste overname zou plaats vinden tijdens de 300 laatste zeemijlen van de oversteek. Hiervoor dienden de jongeren te solliciteren op een functie die ze voor ogen hadden. En dan zou een sollicitatiegesprek komen. Antoine had veel zin om te gaan voor een nautische functie in (die het schip laat varen: kapitein, stuurman, bootsman, machinist, matroos). Niet nautische functies zijn bijvoorbeeld de scheepskok, scheepsarts, schoonmaker e.d.. Vele andere functies werden erbij verzonnen zoals een hele tv ploeg met journalist. Maar uiteindelijk koos Antoine voor een wat minder vooruitstrevende functie: scheepsbakker en matroos. Voor beide werd hij aangenomen dus kreeg hij een dubbele functie. De 300 laatste zeemijlen van de oceaanoversteek werd het schip overgedragen aan de jongeren! En het ging heel goed. Ze hebben allen heel erg goed gewerkt en hun best gedaan in hun nieuwe functie. Niemand had school en het verliep super goed. Antoine vertelde dat hij onder de indruk was van het werk van de kapitein, de drie stuurmannen en drie bootsmannen. Hij heeft, samen met een collega bakker, iedereen verrast en vooral verlekkerd met heerlijker gebakjes zoals soesjes, kaasbroodjes, muffins, buiten het gewone broodbakken om. En Antoine werd, zonder officiële sollicitatieprocedure maar gewoon al doende, de kersverse scheepskapper. Vol trots vertelde hij dat hij al drie jongens had geknipt en dat men zo in kon zien dat hij het best een beetje kon. Ik ben zeer benieuwd hoe vaardig hij is in april!

Het groene Dominica

De 18de kwamen ze uiteindelijk aan op Dominica. De Caraïben! Een zeer goed doorlopen scheepsovername en de oversteek van de Atlantische oceaan was voltooid. Antoine ging meteen buiten slapen in de hangmat, uit de hitte van de kleine hut, met als dak de sterrenhemel. In de ochtend werd hij blij verrast met een prachtig zicht op Dominica, een zeer groene mooi eiland. En eenmaal  in Dominica konden ze iedere dag zwemmen en snorkelen rond de boot die voor anker lag. Het werd ons wel duidelijk dat Antoine op allerlei manieren uit die boot te water sprong… Het was een groot feest allemaal.

In Dominica gingen ze naar het strand, naar prachtige plekken, grotten en zee inhammen, verbleven ze bij de rastafari’s. En kerst vierden ze hier. Er was natuurlijk extra lekker eten en ze mochten hun schoendoos openen! Die schoendoos hebben wij thuis voor hun vertrek gevuld met allerlei leuke dingetjes van thuis en meegegeven aan de bemanning. Die geweldige thuisdoos heeft dus twee maanden gewacht. Briefjes, kaartjes, chocola, gedroogde appeltjes van de boomgaard, hazelnootjes, knutsel papier voor het maken van een kerstster, t-shirtjes… Antoine was helemaal blij van al die leuke dingen van thuis.

Kerstpakjes

Voor het vertrek uit Dominica is er een grote wisseltruc geweest op de Thalassa. Men ging verhuizen! Er kwam een nieuwe hut indeling. Antoine heeft weer mazzel, hij heeft nu de grootste hut (die is nog lekker klein hoor) en hij was ook blij met de twee jongens waarmee hij was ingedeeld. De 26ste vertrokken ze richting Curaçao. Antoine had een heel fijne planning gemaakt voor schoolwerk. Hij ging lekker voorspoedig aan het werk. In 4 dagen waren ze er alweer. Oud en nieuw op Curaçao!

 

 

Dinsdag 10 december

Precies een week geleden dinsdag 3 december vertrok de Thalassa volgeladen met kinderen, bemanning en docenten maar ook met eten en drinken voor de oversteek van de Atlantische Oceaan. Vanuit de Kaapverdische eilanden vertrokken ze. De dag ervoor schreef ik een nieuwsbrief voor alle geïnteresseerden. Hieronder een korte versie ervan. Mét foto’s, wel zo leuk.

Uit A Coruña vertrokken, voeren ze op de zeilen en zonder zeeziekte in een week naar de eerste officiële stop Tenerife. Voor ons aan wal is het iedere keer een feestje om ze iedere dag een stukje verder te zien op de grote oceaan. In Tenerife werden al een aantal toetsen gemaakt, de eerst toetsweek kwam er namelijk al snel aan voor Antoine. We spraken met hem aan de telefoon op de eerste dag van de week in Tenerife. Hij vertelde over het heerlijk zeilen zonder motor, en dat de bemanning regelmatig ontevreden en kortaf reageren als je iets verkeerd doet. En hij vertelde over de illegale bezoekers aan boord: luizen en bedwantsen… Gelukkig niet in zijn hut die bedwantsen, want ze jeuken behoorlijk naar horen zeggen.

In Tenerife zijn een aantal zaakje georganiseerd: de beklimming van een deel van de vulkaan El Teide, waaraan gekoppeld een werkstuk over zijn ontstaan en de huidige situatie inclusief aanbevelingen voor het nationaal park met oplossingen voor de problemen die aldaar ervaren worden. Er is een feestcommissie opgezet en is er een avond lekker gedanst en gelachen. Ook is er een uitwisseling geweest met een klas aldaar. Verder begreep ik dat er lekker contact was met het schip ernaast: het was de Duitse variant van School at Sea!

El Teide – Tenerife

Alles matrozen bij de uitwisseling in Tenerife

Donderdag avond zijn ze aangekomen in Mindelo, te Ilha de Saõ Vincente (uitspraak: ilja dsjie Saoeng Viensentsjie), Kaapverdië. Ontdek ik dan dat men op deze eilanden Portugese spreekt. Het eiland naast Sao Vincente is Santo Antao :-)… zeg maar gewoon Sint Anto. En zaterdag middag konden we via de wifi bellen! Heerlijk je kind te horen na zo lang… Dat gemis begint nu wel redelijk op te spelen. Een maand is het langst dat ik Antoine ooit heb moeten missen, nu breken we het record dus. In het zeer kort: Dit kind heeft het heerlijk.

Kijk maar naar de foto’s die hij stuurt daar boven in de mast, hoger kan niet en hij relaxt daar selfietjes maken. Ze hebben walvissen gezien en bijzondere groene vissen, en misschien wel een haaienvin. Er is een switch geweest van bemanningsleden vooral in de stuurlui en Antoine had allemaal lovende woorden voor deze nieuwelingen. Hij vertelde dat hij 4 toetsen had gemaakt en dat het allemaal voorspoedig was gegaan. Alleen geschiedenis was toen nog niet aangekomen door de internet storing aan boord. Ja, we worden op de proef gesteld (als we dat al niet waren) want morgen of overmorgen vertrekken ze en is dat internet probleem blijkbaar nog niet opgelost. Dus kunnen we geen sailmail sturen of ontvangen… Geen nieuws twee weken lang behalve het bootje volgen via de satelliet…

De Kaapverden

Antoine was voor school zo goed op schema dat hij mee mocht om inkopen te doen voor de grote oversteek. Toppie jong, je snapt het! Nu harder werken is straks meer tijd hebben voor de fijne dingen. “Mam, ik werk nu aan mijn tweede toetsweek alweer!” Zegt

hij trots tegen me.

Dan zeg ik schip ahoy, en geniet van de cruise.

    

Zondag 23 november

Nou een week na het vorige miniberichtje is de Thalassa in Tenerife aangekomen. Daar hebben de jongeren even kunnen bellen. Ze zijn daar afgelopen donderdag weer vandaan gevaren, richting de Kaapverdische Eilanden. Maar ja als de wind stopt met blazen wat doe je dan op zo’n boot? Ja zwemmen! Dit fotootje kregen we toegestuurd vanuit kantoor. Ik geloof wel dat ze het goed hebben zo te zien. Genoeg jaloerse mensen na het zien van dit beeld.

Antoine vertelde dat hij vanuit A Coruña niet meer zeeziek was en dat ze alles vanaf die tijd zonder motor konden varen. Het maakt het allemaal veel leuker. En duidelijk is ook dat het steeds warmer wordt. Schoolwerk lukt ook goed hoorde ik… veel nieuws hebben we verder niet. Maar goed heeft hij het wel.

Als jullie een beeld willen hebben van wat er al gebeurt op de Thalassa kun je het blogje op de website van school at sea volgen, daar schrijven de leerlingen om de beurt iets over de dag. Leuk om te lezen!

Woensdag 6 november

De Thalassa is vanmiddag uit A Coruña vertrokken! Volgende halte is Tenerife.

Maandag 4 november 2019

Maandag is de dag dat we de sailmail van Antoine krijgen. Het is de tweede en ook al heb ik hem afgelopen weekend aan de telefoon gehad, toch is het weer zo gaaf en leuk om zijn berichtjes te krijgen. Het onbereikbaar zijn geeft een enorme meerwaarde aan wat je t.z.t. dan wel krijgt aan nieuws. Ik kan me dat herinneren van de brieven en kaartjes die vroeger in de brievenbus aankwamen van verre vrienden.

Antoine vertelt onder meer over zijn ervaring in Santiago de Compostella: “Vandaag waren ik bij Santiago de Compostella. Wij moesten de net aangekomen pelgrims (hikers) vragen wat de reden was dat ze aan de tocht naar deze heilige plek zijn begonnen. We kregen veel verschillende antwoorden. Bijvoorbeeld een oude man was gekomen voor een stervende. Hij had 750 km gelopen in 41 dagen. Echt respect. Ik realiseerde mij pas op dat moment dat wij op een hele bijzondere plek waren. Ik schaamde mij dat wij zonder moeite daar waren gekomen. Met de trein, terwijl veel mensen er dagen voor lopen… Ik verdien niet echt om daar te zijn.”

Ze wachten dus nu op beter weer. Voor de fans onder jullie, je kunt op Windy.com heel mooi zien hoe de winden waaien over de wereld. Als alles loopt zoals verwacht vertrekken ze morgen voor de volgende etappe richting Tenerife.

 

A Coruña-Spanje, 2 november 2019

Ja, we hebben Antoine gesproken! Wat is dat toch leuk. Je blijft de hele week met vragen en nu konden we ze stellen. Ze hebben blijkbaar tot nu toe nog best veel met de motor gevaren omdat de winden verkeerd stonden en om de zeezieken te sparen deze eerste week. Antoine vertelde hoe iedereen naar van de zeeziekte waren. Steeds weer kotsen, niks blijft in je buik, je slap voelen, alsof je griep hebt. Het maakt het varen niet fijn, die golven moesten maar stoppen! Mensen met wallen onder de ogen, ook een aantal die zelfs naar huis hunkerden. Antoine had bedacht dat hij geen zeeziek-pilletje wilde. Daar is hij na een dag op teruggekomen. Met een speciale pleister achter je oren geplakten ging het een stuk beter.

Antoine had steeds de wacht van 1 tot 5 ‘s nachts deze eerste week. En tussendoor moest hij slapen en schoolwerk doen. Het sturen, bezig zijn met de boot vindt hij nog steeds het vetst. ‘s Nachts moet hij letten op de lichtjes van andere boten en boeien op zee,  af en toe een grote boot ontwijken, Antoine geniet van de wacht. En er waren bijna de hele reis dolfijnen langs de boeg mee aan het zwemmen! Echt heel gaaf mama. Ook het schoolwerk gaat nu goed, het was eerst even wennen natuurlijk in deze zeer nieuwe situatie. Zijn mentor is de wiskunde juf en dat is top want daarvoor heeft hij goede uitleg nodig. En dat krijgt hij.

Aan de telefoon klonk hij helemaal opgetogen in Spanje te zijn. “Mama, het is de eerste keer dat ik Spanje ben!” Ze blijven er naar verwachting 5 dagen, wachten dat de storm over gaat. Morgen gaan ze met de trein naar Santiago de Compostella. “Grappig mama, nu zijn er hier op de kade 9 kinderen druk aan het bellen en aan het rondlopen” ja… het eerste belmoment met thuis.

Hij vertelde ook dat ze in de haven een bezoekje mochten brengen aan een heel bijzonder schip die naast ze lag: een schip die in Antarctica onderzoek doet met een ronde bodem (koepelvormig).  Dat is een schip die zo gemaakt is om tussen de ijsbergen te kunnen varen en op het ijs te worden geduwd als de zee bevriest. Zo wordt het schip niet geplet maar op het ijs getild. En er kwam ook een mooi oud schip van hout aangevaren, zoals de oude zeevaarders boten. Kan Antoine erg van genieten.

Hier het oude houten schip

 

 25 – 31 oktober 2019

Vanochtend is Samuel met de trein naar Amsterdam gegaan om met Antoine de tocht naar IJmuiden te varen. Wat was dat heerlijk voor hem, meer een beeld te krijgen van de bood, de andere jongeren en de verhalen te horen van Antoines eerste week op het schip. Bij aankomst in IJmuiden was de kade al vol met alle ouders en kennissen. Antoine stond prachtig stralend bij de mast naar ons uit te kijken in zijn fel rode School at Sea zeiljas. Het afscheid was mooi, veel geknuffeld, ieder om de beurt en groepsknuffels, de laatste  mooie wensen en vele tranen. Het vertrek was werkelijk verscheurend. Het water die een steeds groter wordend gat en afstand wordt, de mensen op de boot die steeds kleiner worden. Voor Antoine al zijn geliefde vrienden en familie die daar staan te zwaaien, hem goede reis wensend.  Maar, toen de poorten van de sluizen opengingen was het net alsof de poorten naar de hemel open gingen. Daar was de volle zee! De wind blies ze naar Den Helder, niet echt op de route maar deining genoeg om te ontdekken wie zeeziek werd. Antoine kwam in de top drie: hier een stukje uit zijn sailmail van 27 oktober:

De deining kwam al heel snel. Aan de voorkant ging het schip omhoog en omlaag door de golven. Als je sprong wanneer het schip op zijn hoogst was, had je een hele hoge sprong omdat je langer viel. Dat was echt geweldig.
Ik had het niet verwacht maar ik werd al heel snel zeeziek. De meesten hadden er geen last van maar sommigen wel, dus waaronder ik. Wat ik nu weet is dat zeeziek zijn echt heel klote is. Ik mag trots zijn want ik was de derde op de hele boot die moest kotsen. Yess ik sta in de top 3 haha. Daarna ging het beter. Toen ben ik met anderen gaan dansen op de boot. Wat ik heb gemerkt is dat als je afleiding hebt en actief bent, dat je minder zeeziek wordt.

De 27 ste vertrokken ze met wind in de rug de goede kant op. Door het kanaal werd het ruime sop gekozen. Via marinetraffic probeerden we de boot te volgen maar soms was er geen signaal en bleef hij maar hangen op dezelfde plek. Gisteren hoorden we dat ze waren aangekomen in A Coruña in Spanje.

Misschien goed om te vertellen dat Antoine aan boord onbereikbaar is. De telefoons zijn ingeleverd en er worden alleen maar echte dingen beleefd. Er is dan ook beperkt contact met het thuisfront. een keer per week mag hij max 500 woorden schrijven voor ons en krijgen we deze sailmail – als de internet verbinding werkt – op maandag. Wij, vanuit thuis, mogen ook maximaal 500 woorden schrijven en op woensdag versturen.  Antoine kan bellen als ze aan wal zijn en vrije tijd hebben.

Toffe buren in Amsterdam!
  Het vertrek uit Amsterdam 25 oktober in de ochtend

Aankomst in IJmuiden

Vertrek uit IJmuiden

 

Culemborg, 20 oktober 2019

Antoine is vandaag ingescheept. Het avontuur begint nu echt. Heel bijzonder was het om in de boot rond te lopen, zijn hut te zien, alle bagage af te geven, de kinderen te zien en de ouders. Het was een emotioneel afscheid voor ons. En heel mooi ook. Hieronder wat fotootjes van Antoine. Zoals je kunt zien is hij lekker moe. Het waren intense weken deze laatsten. We zullen jullie via deze pagina op de hoogte houden van zijn avonturen.

Groetjes, Samuel en Florence

 

 

Culemborg, 19 oktober 2019

 

Morgen scheep ik in op de Thalassa!

En gisteren heb ik afscheid genomen van mijn klas, van de school voor zes maanden. Ik ben niet zo goed in afscheid nemen, maar ik denk dat ik er nu steeds beter in word… de hele week al dikke knuffels gekregen en lieve kaartjes van jan en alleman. Ik ben er denk ik minder mee bezig dan mijn omgeving. Het is ook wel logisch omdat ik namelijk nog heel druk ben met zo veel dingen. Gisteren dan de allerlaatste versie van mijn les- en toetsplanning opgestuurd aan school en aan School at Sea, vorige week de laatste inentingen gehad. Gelukkig ben ik er niet ziek van geworden. Vorig weekend waren mijn vrienden hier thuis. Hebben we een laatste balletje geschopt, een laatste keer stoeien, samen gekookt en vooral veel lekkers gegeten.

En ondertussen ging natuurlijk school mét huiswerk gewoon door…

Zaterdag 5 oktober heb ik mijn fondswerving afgesloten met een standje op de oogstmarkt van de stadsboerderij. Het was super gezellig (zie foto). Jullie hebben me allen geholpen en gesteund. Dit is geweldig, ontroerend en wonderbaarlijk. Mijn hele fondsenwerving was een ongelooflijk leerzame tijd, met name omdat ik dat heel moeilijk heb gevonden en toch moest doorzetten. Samen zijn we gekomen tot voorbij de helft van het enorm bedrag! En ik weet dat er nog wat gaat binnenkomen… Ik ben jullie zeer, zeer dankbaar. Na mijn reis worden jullie allemaal uitgenodigd om mijn reisverhalen te komen horen.

oogstmarkt

Gisteren kwam Anna al mijn boeken kaften (zo lief). Daarna kwamen Melanie en Luc eten, dat zijn mijn peten. Papa was er ook bij en het was super gezellig. We gingen eindelijk (tegen 17:30 uur) aan tafel, toen de woonkamer volliep met mijn neefjes, nichtje, oom en tante (tevens buren). Ze zijn met z’n zessen en wij waren dat ook… je kunt je voorstellen dat het een kippenhok werd hierbinnen… Maar, dat kippenhok werd in ene een georganiseerd gezang! Ze hadden een super ontroerend afscheidsliedje voor me gemaakt op de muziek van ‘Zeven weken varen over zee’ van Jan Schippers (tja…), kennen jullie n‘m?

26 weken zeilen over zee
Al die weken zeilen,
Hij vaart eerst naar de zuid,
Dan héél lang naar de west
We zullen je wel missen
Maar dat weet je best! 

Refrein:
Lieve Antoine
Een hele goede reis
Hijs de zeilen,
Au revoir! 

Mooie avonturen zeilend over zee
Curaçao, Azoren
Veel mensen zul je zien
En missen heel misschien
We hopen deze tocht
Is precies wat je zocht! 

Refrein

Vandaag ben ik de laatste dingen aan het verzamelen. Inpakken is het nog niet hoor, dat plan ik voor morgen ochtend. Elk papiertje is nog goed voor een lijstje om niets te vergeten. De laatste lijst kwam op een oude envelop die op tafel lag: 2 paspoortfoto’s (waar zijn die nou ook alweer gebleven!?), flippers halen, Mamouchka en Papouchka bellen (dit zijn mijn oma en opa), firestick en tampons… ja, dat laatste is natuurlijk om op een onbewoond eiland een vuurtje te kunnen starten, dat snappen jullie wel.

Moeder en broer zijn hard aan het werken voor mij: de laatste wassen draaien en ophangen, de naampjes in mijn kleren naaien, mij helpen met de nieuwsbrief te schrijven (ja… oeps, dat doen zo ook…). Ik moet namelijk ook nog een literaire werkstuk afmaken voor mijn vertrek en zoals jullie dat ook weten, een dergelijke opdracht neemt altijd meer tijd dan verwacht. Vooral als je denkt klaar te zijn en dan ontdekt dat er ergens onderaan nog een vraag is die je niet had gezien en dan ook blijkt dat het die vraag zoiets als de kern van het verslag omvat…

Dus geen heel romantisch dag met feesten en bezoek voor vertrek hier. Gewoon keihard werken.

Het geruststellende is dat School at Sea echt super goed is georganiseerd. Morgen is het inschepen, dus dan ben ik echt weg, geen telefoon meer, volop begonnen met de reis maar wel nog in Nederland. Pas vrijdag is het uitzwaaien en dan varen we de volle zee op en hijsen we de zeilen! Dat betekend dat ik vijf dagen heb om te ontdekken wat ik voor onzinnigs heb meegenomen die terug naar huis moet (hoop dat die flippers, firestick en tampons daar niet bij horen) en wat ik voor heel belangrijks ben vergeten die toch echt mee moet.

Nu ook hier een soort van afscheid van jullie. Deze reis heb ik jullie allemaal te danken, het zal een bijzondere en onvergetelijke reis zijn. Ik ga het avontuur tegemoet. Het avontuur op zee en binnen de groep, het avontuur met mijzelf. Ik wens jullie ook een mooi avontuur toe waar je je ook bevindt.

Tabé! Antoine

 

P.S. Ik heb mijn moeder gevraagd om mijn wekelijkse sailmail af en toe met jullie te delen zodat jullie ook nieuws van onderweg krijgen. Er is nl zeer beperkt internet aan boord wat wordt bewaard voor de toetsen en voor bij nood. Dus geen regelrecht nieuws meer van mij.

 

Culemborg, 17 september 2019

 

Lieve mensen,

Mijn zomervakantie was fijn. Ik hoop jullie ook.

Nu ik weer op school ben, zijn de echte voorbereidingen begonnen. Ik ben mijn paklijst voor de reis aan het afgaan: welke spullen heb ik nog nodig en wat moet ik dus nog aanschaffen. Dat zijn bijvoorbeeld een zeilpak, een klamboe, een goede hoofdlamp, enz. Ook heb ik wat te leen gekregen: een hangmat en een ipod, echt super lief. Aan boord hebben we geen mobiel ter beschikking maar muziek is wel heel fijn om te kunnen luisteren. Daarom de ipod.

Op school ben ik bezig de leerstof van komend jaar te verzamelen. Mijn leraren vinden het allemaal super leuk wat ik ga doen. Ik ben ook de eerste leerling van mijn school die School at Sea gaat doen dus de leraren weten niet wat er van hen verwacht wordt. Die leerstofplanning is dan ook een hele klus.

Zoals jullie al lezen heb ik het best druk. Vooral ook omdat ik erg lange dagen heb op school.  En dan, hoe is het met mijn fondsenwerving? Dankzij jullie ben ik bijna de 10.000 euro gepasseerd en heb ik vandaag mijn tweede betaling aan school at Sea gedaan (van de zes). Daar ben ik erg trots op en ook ontzettend dankbaar dat het gelukt is. Het is echter nog zeker niet genoeg. Nu is het zo dat als het mij niet lukt om het hele bedrag op te halen vóór mijn vertrek, mijn lieve moeder garant staat en schiet ze het bedrag voor. De crowdfunding is nog in volle gang. Ik krijg nog regelmatig gestort op mijn rekening, soms van onbekenden of vanuit onverwachte hoeken. Het zijn iedere keer verassingen. Wat een lieve mensen allemaal om me heen! Op mijn website antoineatsea.nl houd ik bij hoeveel ik nog nodig heb. Ook ben ik erg blij met de sponsoring en opdracht van de Werfklas (mijn vroegere basisschool): zij hebben mij gesponsord met de vraag om als tegenprestatie tijdens mijn reis elke maand een uitgebreide blog te schrijven over mijn ervaringen. Dat gebruiken ze dan als lesstof voor de nieuwe brugklas die ze gestart zijn.

En dan begint ook langzaamaan het afscheid te naderen. Dat voel ik nu omdat ik van een aantal familieleden afscheid heb genomen. Zij wonen in België dus zie ik ze weer na mijn reis. De laatste keer dat ik ze heb bezocht (tijdens de vakantie) heeft mijn nichtje mij leren salsa dansen. Dat is natuurlijk super leuk om dan met de lokale bewoners op de eilanden te dansen.

Wat ik nog wilde zeggen is dat ik heel erg naar deze reis uit kijk en dat ik super benieuwd ben hoe het gaat worden. Laatst sprak ik een oud SaSser (School at Sea leerling) en wat hij mij zei was dat School at Sea het leukste is wat hij in zijn leven heeft gedaan. Hij wenst mij heel veel plezier.

 

Groetjes, Antoine

 

 

Culemborg, 18 juli 2019

Lieve mensen,

Laatst ben ik door School at Sea uitgenodigd voor de ‘leren lerendag’ in Amsterdam. Super gezellig! Deze dag is alleen voor de leerlingen die zijn geselecteerd voor School at Sea van dit jaar. Bijna iedereen kende elkaar al maar voor mij was iedereen nieuw. In het begin vond ik het spannend en het een rare gedachte om de mensen te ontmoetten waarmee ik voor een half jaar weg ga. Misschien zijn het helemaal geen leuke mensen? Dan zit ik 6 maanden met stomme mensen opgescheept… letterlijk :). Ja echt waar, alle gedachtes en mogelijkheden ben ik in mijn hoofd langs gegaan.

Gelukkig, in tegenstelling tot mijn gedachtes, belande ik in een hele leuke groep. Iedereen verwelkomde mij hartelijk en het lijkt nu al alsof ik ze vaker heb ontmoet dan maar 1 dag. Bij één groepje jongens, die erg lijken op mijn schoolvrienden, voelde ik mij meteen fijn.

Nadat we verdwaald waren en dus te laat kwamen bij het pand van School at Sea, begonnen de leraren die mee gaan met de reis, zich voor te stellen. We kregen inlichting over de regels aan boord en aan land. We hebben gepraat over de voorbereidingen met je eigen school en de dagprogramma’s. In deze 6 maanden avontuur zit ik ongeveer 90 dagen aan school, 45 dagen op land en expedities aan het doen en 45 dagen  wacht te lopen. Het wacht lopen houdt in dat je bevelen van de kapitein opvolgt bij het zeilen. Zeilen hijsen, navigeren, sturen enz. Maar ook verantwoordelijk zijn voor het koken hoort bij deze taak.

Een goed begin is het halve werk. De voorbereiding voor school is erg belangrijk. Na de vakantie ga ik hard aan het werk. Op zoek naar alle studeerstof die ik moet weten en ik moet een goede leerplanning gaan maken van school voor op de reis.

Nu ben ik aan de slag gegaan met bedrijven in de buurt, met de vraag of ze mij willen sponsoren. Ik probeer dan te worden geïntroduceerd bij het bedrijf door iemand. Ik heb al met de eerste bedrijven contact opgenomen. Nog zonder succes. In de vakantie ga ik op zoek naar een tweede ‘lading’ bedrijven. En ik heb er het volle vertrouwen in. Thuis ben ik in mijn eigen fabriekje hard in de weer. Ik ben aan het knopen en zagen aan macramé’s en macramélampen.

En er komt zomaar sponsorgeld binnen van jullie via de website! Iedere keer weer een blije verassing voor mij. Het bedrag dat ik nog moet halen is nu onder de 17.000 euro gekomen. Super bedankt allemaal.

Vandaag nog een mijlpaal: ik heb het contract met handtekeningen van mijn ouders op de post gedaan voor School at Sea. Ik kan nu niet meer terug! Joehoe!

Net als veel van jullie ga ik ook een paar weekjes weg, lekker op vakantie. Dus ik wens jullie ook een fijne vakantie, en ik laat spoedig weten hoe het verder met mij en dit project gaat.

 

Culemborg, 25 juni 2019

Lieve mensen,

Ik begon mijn School at Sea avontuur de dag dat ik met mijn mentor sprak over hoe het eigenlijk met mij ging op school. Op dat moment realiseerde ik dat ik op avontuur wilde en op die manier de dingen zou leren door het te doen of met eigen ogen te zien. Ik wilde de wereld leren kennen en ervaren. Dat kunnen mooie ervaringen zijn maar ook moeilijke of schokkende ervaringen. Ik dacht meteen aan School at Sea.

Voordat mijn moeder School at Sea belde, vertelde ik mijn moeder dat ik in wonders geloof aangezien School at Sea voor dit jaar al vol zat. De volgende ochtend nog belde mijn moeder naar Monique, zij is de organisator van School at Sea, om te vragen of ik dit jaar nog mee kon uitvaren. Monique legde uit hoe de situatie was en het kwam er op neer dat ik 5% kans had om mee te kunnen. Dat als ik wilde nog op de wachtlijst mocht.  

Het was een kans en ik was er enorm blij mee. Ik heb meteen de fondsenwerving van School at Sea gevolgd en begonnen aan het inzamelen van het geld, zonder zekerheid of ik mee kon. Het enige dat ik wist was dat ik op 1 juli te weten zou komen of mijn droom uit zou komen of niet.

Wat heel bijzonder is, is dat ik allerlei aanwijzingen vond dat mijn reis door zou gaan. Zo stond bijvoorbeeld op de Loesje-scheurkalender op mijn verjaardag: ‘Op weg naar de toekomst leer je steeds beter navigeren’ (!!!).

Deze zondag was er een openbotendag in Scheveningen haven, waar ook de Thalassa (Het schip dat misschien mijn huis zou worden voor 6 maanden) bezocht kon worden. Ik kon dat natuurlijk niet missen, daarom ben ik met mijn lieve moedertje een dagje naar het strand gegaan. Op het schip kregen we een kleine rondleiding. Echt een mooi schip. Monique kwam ik ook tegen. Ze vertelde dat er dit jaar meer leerlingen uitvielen dan de vorige jaren. Jammer voor deze mensen maar een grote voordeel voor mij! Monique zei: Lieve Antoine, ik heb super goed nieuws voor je, ik kan het zelf ook bijna niet geloven maar je hebt 95% kans om mee te gaan! Morgen bel ik je met waarschijnlijk de 100% bevestiging. Nou je wilt niet weten hoeveel gevoelens mij en mijn moeder ons te binnen schoten. Dit was de beste plek om dit geweldige nieuws te horen. Dit is ‘mijn’ schip! 

De bevestiging heb ik gister gekregen. Ik ga mee! Hier hoort ook een wijsheid bij waarin ik geloof: ’Als je iets werkelijk wilt, helpt het hele universum jou dit doel te bereiken’.

Het is feest! En ook tijd om mijn fondsenwerving met veel nieuwe moed en zekerheid voort te zetten.

Van 5% naar 95% naar 100%. 5% kans is een kleine kans… maar wat betekent 5% nou eigenlijk. Voor mij is de 5% kans een reis van mijn leven. Op een super mooi schip, met 35 andere leerlingen zoals ik die samen heel veel gaan leren. Excursies, survivals, andere gewoontes en een mooie ontwikkeling van mijzelf.

Nogmaals super bedankt voor het steunen van mijn project.

Groetjes Antoine 🙂